0 Merhaba hayatım boyunca hep yalnızdım, hep yalnızlıkla boğuştum ve artık dayanacak gücüm yok. Her gece intihar duygusuyla yaşayıp bunu kendime yakıştırmaktan sıkıldım. Korkmuyorum aslında bundan ama elimden tutan bir şey var bilmediğim ve bilemeyeceğim belki de. Neyse birine karşı hislerim mevcut ve kız başka birine aşık ve aşık olduğu kişi onu aldattı ve sığınma noktası her zaman benim. Bana gelip anlatıp duruyor yanlış kişi olduğunu belirtmeme rağmen onu unutamıyor. Benim ise duygularım ona karşı. Konuştuğumda biliyor birine karşı duygular beslediğimi ve benden uzak. Bilmiyor ki ona karşı bu duygular ısrarla söylememi istiyor bu kişinin kim olduğunu ama ben söylemiyorum. Çünkü bana uzak ve ben onun yanına gidemiyorum şimdilik. Gidince söylemeyi düşünüyorum ama kafayı yedim artık. Ne yapacağımı bilmiyorum. Tutunacak dalım kalmadı. Neden bir gram mutluluk hep uzak bana niçin? İstediğim tek şey az da olsa huzur içinde kalmak ve sıyrılıp gebermek. Ne yapmalıyım sizce?
