4 Roz !
Ey güzel kadın,
Gülüşün yeşilimsi bir mevsim, Roz mevsimi!
Kokun yeşil elma, biraz da ıslak toprak gibi, Roz kokusu!
Sen, sen bana fazlasın, ben sana eksik
Ben huysuz bir adamım, aksiyim, deliyim!
Hem demiştim ya ben benden başkasıyla olmayı pek tatmadım
Sevemedim insanları, sevemedim!
Aslında bir bedende bir den çok yüzlerini görmesem severdim de biliyor musun?
Ama dedim ya Roz! Ben deliyim, ben aksiyim ben, ben huysuzum!
Affet, yapamadım! ben yalnızlığa alıştım!
Seni sevmediğimi aklının ucundan geçirme!
Seni sevdim, çok sevdim!
Ama dedim ya Roz’um, Perperoğum, ben yalnızlığa alıştım.
Kimseyi , hiç kimseyi, kimseyi, hiç kimseyi!
Tamam, sakinim, sakinsin, sakiniz.
Sen benim en güzel mevsimimsin.
Hep mavi kalman dileğiyle!

@kelebeginomru

4 Kim demiş deliler kendi kendine gülüyor diye, uzaktan insanları izleyin niye güldüklerini anlarsınız... 😉😎

#Memo

4 Aynı günde dört mevsime şahit olmak gibi bir şey bu. Önce özlüyor, sonra ağlıyor, akşamları küsüyor, geceleri çok seviyorum.

#Özdemir Asaf

4 Dış görünüşe aldanmayın, tuz da şeker gibi görünüyor...

4 Beğendiğiniz bedenlere, hayalinizde ki ruhları koyup aşk sanıyorsunuz ya en çok da buna gülüyorum😉

4 Kalbim seni unutacak kadar adiyse ,
Ellerim onu parçalayacak kadar asi'dir. .

4 Halepçe!!!
Sensiz; sessizdir ,kimsesizdir ağıtlar...
(16-17 mart 1988)

4 Başka havalar getir bana.
İçinde biraz bahar,
Biraz sen ,
Biraz da cumartesi olsun. .

4 Biraz sonra bir cinayet işleyeceğim.Bu ilk ve son cinayetim olacak.Kararlı olduğumu sanıyordum.Oysa her an vazgeçebilirim.Bir adım arkamda hayat bir adım önümde ölüm Ne yapmalıyım bilmiyorum.Ne doğru ne yanlış bilmiyorum.Bilsem de doğru olan her zaman yapılması gereken mi onu bilmiyorum.Tam ortadayım.Çakıldım kaldım.Ne ileri gidebiliyorum ne geri. Ne ölüm cazip geliyor ne hayat.Ama öyle çok ağrıyor ki ağrıyan dişi çeker gibi durdurmak istiyorum kalbimi.Atmazsa acımaz belki.Bilmiyorum.Bir karar vermeliyim.Ya aldığım her nefesle azala azala yaşayacağım, ya öleceğim.Ya bu karanlık kuyuda bir ömür geçireceğim,ya öleceğim.Bir karar vermeliyim artık.Ya başkalarının gülüşlerinde yavaş yavaş tükeneceğim, ya da hemen şimdi öleceğim.Sanırım ölümü seçmeliyim.Ama hayat umduğum gibi çıkmadı.Ya bir hayal kırıklığı olursa ölümden sonrası da.Korkuyorum.Ve utanıyorum intihar etmekten.Yakıştıramıyorum kendime.Korkunç bir ağırlık var omuzlarımda.Geride bırakacaklarıma karşı duyduğum sorumluluk bu belki de.Biliyorum.Çok ayıp edeceğim hepsine.Hani sessiz sedasız gidebilecek olsam daha kolay olurdu ama olmuyor işte.Büyük bir hayal kırıklığına uğratacağım onları.İntihar yapacağımı düşündükleri en son şey.Çılgınlık bana göre değil.Bu yapacağım ilk ve son çılgınca şey peki ya benim uğradığım hayal kırıklıkları?Onlar ne olacak?Kimsenin umurunda mıydı? Belki de her biri bu intiharın bir harfini yazdı.Şimdi hepsi geride kaldı.Ama ölümü seçiyorum ben.Yüreğim hayata geri dönemeyecek kadar kırıldı.Bütün intihar şiirlerini okudum dün gece.Oysa ölünecek bir şey yokmuş diyordu bir tanesinde.Belki de ölünecek bir şey yok.Fazla ciddiye aldım belki hayatı Bilmiyorum ama ölüyorum.Bir cinayet işledim biraz önce.Bu ilk cinayetim.Kurbanı da benim katili de.Ellerim titriyor.Şimdi bileklerimden akan kan uzandığım yatağımın çarşafını kirletiyor.Bir suçluluk duygusu tüm vücuduma yayılıyor.Ve bir korku.İkisi birlikte çok ağır geliyor. Sessiz odada bir tek yelkovanla akrebin adımları duyuluyor.Hiç bu kadar soğuk ve yabancı gelmemişti bu oda bana…Perdelerin renkleri yavaş yavaş soluyor…Zaman ilerliyor.Ölüyorum.Hissediyorum yavaşlıyor kalp atışlarım…Ve bu kez bir daha açılmamak üzere kapanıyor göz kapaklarım…Yavaş yavaş tükeniyor sanki damarlarımdaki hayat iksiri…Bir yerlerde sevdiğim bir şarkı çalıyor,duyuyorum

Yakınlarda birileri gülüyor…ben ölüyorum…Göz yaşlarım bileklerimdeki kana karışıyor…Bir yerlerde bir ışık yanıyor…ben karanlığa gömülüyorum.Utanıyorum.Rezil oluyorum kendime.Kaçar gibi gidiyorum.Bir yerlerde güneş doğuyor…ben geceye uzanıp uykuya dalıyorum, üzerim açık.Bu sonsuz karanlık eşlik ediyor, yok oluşuma .Şimdi gidiyorum ben..