0 Düşünsene dünyaya geliyor ve bir çok durum yaşıyorsun. Eğitim sistemi içinde ömrün çürüyor. Sonra eğitim sistemi içindeyken hep dizideki aşkları bulma çabası ergenlikte ben bilirim havaları falan yaşadıkça seni çürüten bozuk ilişki durumları yaşıyorsun. Yalnızım hiç sevilmedim sendromları bu hayat böyle mi geçecek biriyle bir ömür mutlu olamayacak mıyım endişesi ve her gördüğü kadını kullanılacak eşya olarak gören bazı erkeklerden kaçmak derken bir bakıyorsun biri var falan her şeye rağmen devam ediyorsun. Sonra oda bir anda tanıdıkça herkesleşiyor basit dışarda gördüğün hiçbir ortak noktanın olmayacağı herhangi biri oluyor. Kafanda senaryo şu oluyor. Şimdi anlıyorum evlileri onlar evlenme derken ne demek istediklerini. Evlensen basit sıradan yoldan geçen biri seninle yaşıyor olacak. Ya çok kavga edeceksiniz ya sadece koca bir sessizlik olacak evde ya da her şeyiyle uyumlu sıradan basit bir ilişkiye dönecek. İlk ihtimali geç o boşanma sebebi oluyor. İki ve üçüncü ihtimalde çocuk yapacaksın eve neşe katsın diye. Zaman geçtikçe farkedeceksin ki kocan da çocuğun da nankör. Sen ise kendini heba etmişsin. Yaşlanmışsın geri dönüş yok. Tak ölüm hayat bitti. Ne güzel bir hayat oldu. Yalnızlık mutsuzluktur düşüncesini hangi ileri zekalı kafamıza yerleştirdi onu tebrik etmek lazım. (yazan çok karamsar senaryo oluşturmuş demeyin hayatın olgusu bundan ibaret.) Bu arada bu ilişkiden sıkılmak değil ilişki nereye varabilir tablosu sadece. Umarım buraya kadar okuyup hak verenler olmuştur malum uzun :)).
🌲