0 Gün geliyor en yakınım dediğin insanın artık en uzağında oldugunu farkediyosun. Uğruna herşeyi göze alıp, her koşulda yanında olduğun insan artık senin mahvoluşunu uzaktan yabancı gözlerle izliyor. Tanımıyorsun gözlerini. O eskiden sana sımsıcak bakan, içini ısıtan, kalbinin delice atmasına yol açan, gözlerin artık öyle bakmadığını görüyorsun sana. Kabullenemiyorsun ondaki bu değersizliğini. Kendin için berbat bir durum olsa bile hep onun için en iyisini yapmaya çalıştın. Oysa bunca zaman nerede yanlış yaptığını düşünüp durarak geçiriyosun günleri. O böylesine uzaktayken onsuz ve içten gülmek imkansız geliyor degil mi? Yerine kimseyi koyamadığın insanın gözünde varlığının bile bir değeri yok aslında. Kabullenemiyorsun belki ama öyle, biliyorsun.Tüm gün "nerede, nasıl , napıyor, kiminle" diye düşündüğün insanın umrunda olması çok zor geliyor. Yorgun düşüyosun beklemekten özlemekten bir süre sonra. İçten içe onsuzluğa alışman gerektiğini anlıyorsun... Çünkü aşkı da sevgisi de yalanmış...
__ duman.